Een stukje uit een doktersroman

Door tdw op woensdag 9 maart 2011 01:09 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 5.851

Al bijna een jaar niks geblogged, dus bij deze. Dit is huiswerk dat ik in de derde, plusminus vier jaar geleden moest maken. Een stukje "doktersroman" schrijven. Dit is niet precies wat de leraar bedoelde, maar het leverde me een voldoende op dus dat is mooi.


Het was een koude winteravond. Het sneeuwde en stormde hard buiten. "Een uistekend scenario voor een halfdode," dacht dokter Hassan. En jawel, 3 tellen later ging zijn pieper. "Frontale botsing met boom en motor, prepareer OK" stond erop. Meteen riep hij zuster Linda voor het gereedmaken van de operatiekamer. Hassan en Linda renden naar de operatiekamer, want de traumahelikopter zou snel komen. Linda waste haar handen grondig en trok handschoenen aan. Hassan begon met het klaarleggen van de instrumenten, op alfabetische volgorde, grootte, land van herkomst en herbruikbaarheid. Hierna hielp Linda Hassan met het aantrekken van zijn handschoenen. Kort daarna werd de patiŽnt met hoge vaart naar binnen gereden. Hassan begon met een inwendig onderzoek van de patiŽnt, geassisteerd door Linda. "Zo'n beetje al z'n botten gebroken!" concludeerde Linda. "Schaar! Mes! Spuitje!" Linda volgde de bevelen van Hassan keurig en snel op. Hassan kreeg het heet tijdens het onderzoek, reden voor Linda om het zweet van zijn voorhoofd te vegen met een doekje. Ze keken elkaar diep in de ogen. Hun gezichten spraken boekdelen. Tot het romantische moment werd verstoord door een lange, hoge piep. "We raken 'm kwijt", riep Linda. Hassan keek haar diep in de ogen en sprak: "We hebben elkaar toch nog, schatjuh?" Linda keek hem stomverbaasd aan, nog steeds de eentonige piep op de achtergrond horend. Na 3 tellen werden ze weer wakker van het gepiep. Ze pakten de defibrillator en zetten hem op de patiŽnt. 220 Volt, riep Linda, en drukte op de startknop. De patiŽnt schokte, de hartmonitor begon weer even te piepen, en hield er toen weer mee op. "280", riep ze vervolgens, waarna ze weer op de startknop drukte. Weer een piep, weer een toon. "320, meer kan het apparaat niet aan!". Ze draaide aan de knop, en drukte weer op de startknop. Een piep, en nog een. De patiŽnt leefde weer! Linda veegde het zweet wederom van Hassans gezicht. Hassan begon vervolgens met het mummificeren van de patiŽnt, terwijl Linda als echte huisvrouw de operatiekamer opruimde.

Linda bracht de patiŽnt naar een rustkamer. Vervolgens zocht ze Hassan weer op, die op zijn beurt naar haar ranke figuur begon te kijken. Hierna liep Hassan zachtjes naar Linda toe, en sloeg een arm om haar heen. "Wat een dag hŤ?". Linda knikte zachtjes. Hassan en Linda liepen naar de koffiehoek, waar ze een bakje Senseoģ zetten. Hassan zocht een comfortabele stoel uit in de hoek, en Linda ging op z'n schoot zitten."Pas op voor m'n stokje hŤ?" grapte Hassan, wiens penis zo hard was als staal. Linda merkte dat Hassan naar haar decolletť staarde, stond op, en vroeg of ze weer terug gingen naar de operatiekamer om met de instrumenten te spelen. Zo werd van deze koude winteravond een warme en gezellige nacht.