Een stukje uit een doktersroman

Door tdw op woensdag 9 maart 2011 01:09 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 6.026

Al bijna een jaar niks geblogged, dus bij deze. Dit is huiswerk dat ik in de derde, plusminus vier jaar geleden moest maken. Een stukje "doktersroman" schrijven. Dit is niet precies wat de leraar bedoelde, maar het leverde me een voldoende op dus dat is mooi.


Het was een koude winteravond. Het sneeuwde en stormde hard buiten. "Een uistekend scenario voor een halfdode," dacht dokter Hassan. En jawel, 3 tellen later ging zijn pieper. "Frontale botsing met boom en motor, prepareer OK" stond erop. Meteen riep hij zuster Linda voor het gereedmaken van de operatiekamer. Hassan en Linda renden naar de operatiekamer, want de traumahelikopter zou snel komen. Linda waste haar handen grondig en trok handschoenen aan. Hassan begon met het klaarleggen van de instrumenten, op alfabetische volgorde, grootte, land van herkomst en herbruikbaarheid. Hierna hielp Linda Hassan met het aantrekken van zijn handschoenen. Kort daarna werd de patiŽnt met hoge vaart naar binnen gereden. Hassan begon met een inwendig onderzoek van de patiŽnt, geassisteerd door Linda. "Zo'n beetje al z'n botten gebroken!" concludeerde Linda. "Schaar! Mes! Spuitje!" Linda volgde de bevelen van Hassan keurig en snel op. Hassan kreeg het heet tijdens het onderzoek, reden voor Linda om het zweet van zijn voorhoofd te vegen met een doekje. Ze keken elkaar diep in de ogen. Hun gezichten spraken boekdelen. Tot het romantische moment werd verstoord door een lange, hoge piep. "We raken 'm kwijt", riep Linda. Hassan keek haar diep in de ogen en sprak: "We hebben elkaar toch nog, schatjuh?" Linda keek hem stomverbaasd aan, nog steeds de eentonige piep op de achtergrond horend. Na 3 tellen werden ze weer wakker van het gepiep. Ze pakten de defibrillator en zetten hem op de patiŽnt. 220 Volt, riep Linda, en drukte op de startknop. De patiŽnt schokte, de hartmonitor begon weer even te piepen, en hield er toen weer mee op. "280", riep ze vervolgens, waarna ze weer op de startknop drukte. Weer een piep, weer een toon. "320, meer kan het apparaat niet aan!". Ze draaide aan de knop, en drukte weer op de startknop. Een piep, en nog een. De patiŽnt leefde weer! Linda veegde het zweet wederom van Hassans gezicht. Hassan begon vervolgens met het mummificeren van de patiŽnt, terwijl Linda als echte huisvrouw de operatiekamer opruimde.

Linda bracht de patiŽnt naar een rustkamer. Vervolgens zocht ze Hassan weer op, die op zijn beurt naar haar ranke figuur begon te kijken. Hierna liep Hassan zachtjes naar Linda toe, en sloeg een arm om haar heen. "Wat een dag hŤ?". Linda knikte zachtjes. Hassan en Linda liepen naar de koffiehoek, waar ze een bakje Senseoģ zetten. Hassan zocht een comfortabele stoel uit in de hoek, en Linda ging op z'n schoot zitten."Pas op voor m'n stokje hŤ?" grapte Hassan, wiens penis zo hard was als staal. Linda merkte dat Hassan naar haar decolletť staarde, stond op, en vroeg of ze weer terug gingen naar de operatiekamer om met de instrumenten te spelen. Zo werd van deze koude winteravond een warme en gezellige nacht.

Het leed dat Openbaar Vervoer heet.

Door tdw op zondag 21 maart 2010 17:46 - Reacties (24)
Categorie: -, Views: 7.245

Ik werd om 7:30 wakker. Ik dacht toen: hť, het is 7:30 en ik ben wakker. Ben zo vroeg opgestaan omdat ik gekeurd moest worden door het CBR. Dus ik douchen, en aankleden, een boterham met kaas gemaakt (LEKKER!), tanden gepoetst en toen naar de Albert Heijn. Ik moest namelijk nog OV-chipknipkaartkut hebben, en ik moest nog even 213 euro pinnen. Vind ik leuk. Om in Den Haag met 213 euro contant geld rond te lopen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik kom bij de informatiebalie van de AH waar ik vraag om een OV-chipkaart. “Ja, die hebben we niet.” O. Doe me dan maar een kleine strippenkaart. Met de splinternieuwe strippenkaart op zak ben ik naar de zijkant van de AH gelopen, alwaar zich een PIN-automaat heeft gevestigd. Ik steek mijn pasje in het kreng, ze gorgelt wat en meldt mij vervolgens dat dit apparaat buiten werking is. “Fijn,” denk ik, “dan pin ik wel op Den Haag CS ergens.”

Vol goede moed sta ik om 8:30 bij het bushokje. De bus zou om 8:35 komen, dus ruim op tijd zou je zeggen. En warempel, de bus komt om 8:35 aan! Ik geef mijn verse strippenkaart aan de buschauffeur en vertel trots dat ik naar Leiden Centraal wil. Vervolgens bekladt de buschauffeur mijn mooie strippenkaart met inkt. Ik ben er maar niet tegenin gegaan, het leed was immers al geschied.

Op Leiden Centraal aangekomen koop ik een kaartje bij de automaat. Dit was heel vreemd, want je moest je pas er zijwaarts in doen en dan drukken ofzo. Heel raar. Ik doorloop het scherm. Wat moeten ze veel van me weten zeg! Waar ik heen wil, of ik ook terug wil en of dat dan vandaag moet, welke klas ik zit, of ik korting wil en hoe ik wil betalen. Uiteindelijk rolt er een geel kaartje de automaat uit.

Ik kijk op mijn iPhone waar ik heen moet – spoor 8b. Ik loop naar spoor 8b (gelukkig heel dichtbij), kijk op het vertrekbord met die klok erop waarop staat “Intercity richting vlissingen via daar, daar, daar, Den Haag HS, Rijswijk en nog wat”. Ik twijfel nog of ik niet de stoptrein die naar Rotterdam gaat moet hebben, maar ik kies toch voor de intercity. De deuren sluiten en de volgende mededeling wordt gedaan: “Dames en heren, vanwege uitgelopen geplande werkzaamheden rijdt deze trein niet naar Rijswijk. Het eindstation is Den Haag HS”. Nou goed denk ik, niet erg, daar moet ik toch zijn. Op Den Haag HS aangekomen, huppel ik naar perron 3, alwaar mij wordt verteld dat de trein naar Rotterdam ook niet gaat. Die gaat namelijk via Rijswijk.

Dan maar met de tram, dat was ook nog een optie. Ik ren naar de tram want ik had nog 2 minuten over. Daar aangekomen ben ik op zoek naar tram 17, die net voor mijn neus vertrekt. Gelukkig was overal aan gedacht en hadden ze 2 trams ingezet die naar Rijswijk gingen. Probleem is alleen dat ze allemaal vol zaten met studenten. Naja, dan maar tram 1, die ging naar Rijswijk Centrum en dat is beter dan niets. Ik ren naar deur 3 (enige stukje waar nog plek was), en stap in. Ik pak mijn strippenkaart om ‘m verder te vervuilen met inkt. Hee, geen stempelmaat? Nee, alleen OV-chipknip. Dan maar zwart rijden.

Terwijl ik in de tram sta, vraag ik 1 van mijn medereizigers waar deze tram in godsnaam stopt. “Geen idee,” zeggen ze, “ik hoop richting TU Delft.” Okť. Op hoop van zegen ben ik maar ergens uit de tram gestapt toen die naar links ging en ik naar rechts moest. Ik weer kijken op mijn telefoon: nog 3,5 km. Even de tijd controleren. 9:50. Oke, dus 10 minuten om 3,5km op de voet te doen klinkt redelijk.

Rennen dus maar. Zo hop, rennen. Alleen maar rennen. Om 10:08 was eindelijk het gebouw van het CBR in zicht. Daar binnengekomen vertelt de medewerker mij dat ik te laat ben voor een theorieexamen. Ik merkte op dat ik buiten adem was. Toen vertelde ik haar dat ik een medische keuring had. Oh, dan moet je daar zijn. Dus ik “daar” heen gelopen, mijn naam gezegd en ik kon even plaatsnemen. Na 2 minuten kwam de arts. Ik heb hem het rampzalige verhaal uitgelegd, en dat ik hem dus ook niet contant kon betalen. “Maakt niet uit, maak maar over” was het advies. Verder een gezellig gesprek gehad, en om 10:30 stond ik weer buiten.

Maar dan. Tram kon ik niet in, bussen kon ik niet vinden… Naja, dan maar naar Den Haag HS lopen. Ik keek op mijn telefoon die mij vertelde dat het 3,7 km naar Den Haag HS was. Dus ik had beter heel dat geneuzel met de tram over kunnen slaan en gewoon in 1 keer kunnen rennen. Fuck. Dus ik weer lopen, kom ik na een hoop kilometers toch een bushok tegen. Op het schema stond dat hij na 10 minuten er zou zijn; het wachten waard dus. Na 10 minuten niks, na 20 minuten kwam die pas weer. Maargoed. In de bus weer 2 zones afgestempeld.

Op Hollands Spoor aangekomen zoek ik de trein naar Leiden Centraal op. Ik keek op het informatiebord waar erg vaak “Deze trein rijdt niet” stond. Bij 17 van de 20 treinen was dit het geval. Aan het informatieloket zat een man een sudoku te maken, dus ik dacht dat hij me wel kon helpen. “Spoor 4 voor Leiden,” zei de beste man. De trap naar spoor 4 naar boven genomen, waar 2 vriendelijke conducteurs vroegen waar ik heen moest. Ik antwoordde met Leiden Centraal, en dat is die trein. Ze waren stomverbaasd, maar ik had het wel goed.

In de trein 2 krantjes gevonden: de Metro en de Spits. Ik heb beide krantjes uitgelezen, maar de trein was nog geen meter verplaatst. Toen ik naar de vertrektijd ging kijken, gingen de deuren dicht. Mooi getimed dus. Op Leiden CS aangekomen wťťr gekeken welke bus ik moest hebben. 40 en 44. Ik kijk omhoog en zie 40 staan. Ik trek een sprintje naar die bus en hij vertrekt voor mn neus. Nouja, dan maar een Whopper halen, 44 komt immers toch pas over een kwartier.

De eerste hap die ik nam van mijn Whopper was goddelijk: de smaaksensatie van de malse hambuger, verse, koude sla, heerlijke tomaat en de romige saus was werkelijkwaar overweldigend. Na deze hap kijk ik omhoog en zie ik ook bus 44 voor mijn neus vertrekken. Godver. Dan wacht ik maar weer. Het toeval wil echter dat deze bussen om de 10 minuten rijden: tijd zat om mijn Whopper op te eten en dan van een busreisje naar huis te genieten. En jawel, daar is bus 44, en jawel, er staat “ZOETERMEER VIA DEN HAAG CS” op. Maar dat is slechts een vergissing. Ik stap in, rijd naar Noordwijk en kom compleet uitgeput thuis. En dan nog 2 uurtjes naar school.

Concluderend kun je zeggen dat het OV waardeloos is, dat de bussen op asfalt rijden en niet op tijd en dat treinen nooit stoppen waar jij dat wilt. Overigens is dat altijd zo met het OV: Wil je ergens zijn waar je helemaal niet wil zijn tegen een belachelijk hoge prijs terwijl je in iemands anders lijflucht zit? Dan is het openbaar vervoer perfect voor jou. Wil je comfortabel in je eigen auto zitten, wat overigens veel goedkoper is, die lekker ruikt, niet traag is en die je aflevert waar jij dat wilt, dan kan dat ook. Behalve als je nog niet medisch gekeurd bent door het CBR.